Udo (37) ve Veronika (39)


Neredeyse yedi yıl oldu, çocuk sahibi olmaya karar verdiğimiz. Aklımıza hiç ilk denememizde başarısız olacağımız gelmemişti, yoksa Veronika çok daha önce hamile kalırdı, biz sandık ki, üç ile altı ay arasında başarılı oluruz.

Başarısız denemelerle geçen iki yıldan sonra, Veronika başka ne sebebi olabilir diye, jinekoloğuna başvurdu. Düzensiz adetler ve her seferinde ümitlendiren adet gecikmeleri, ağrılı takip eden kanamalar… Jinekolog bir yıl daha deneyelim dedi ve ne yazık ki bir yıl daha çocuksuzluk ve eşimin kendini kusurlu hissetmesi.

Jinekoloğumuz müdahele gerektiğini düşünerek, eşime Hormon yazdı benden de Spermiyogram istedi. Ben de herşey yolunda.Başarısızlıkla geçen birkaç aydan sonra, Veronika’ ya yapılan karın Laparoskopisinde Endometriyoz hastası olduğu, bu yüzden de tüplerinin tıkalı olduğu teşhisi konuldu.

Buna mütakip hayal kırıklığı, boşanma düşüncesi ve nihayetinde çaresizlik. Başka çaremiz kalmadı sanıp evlat edinme fikri ve en sonunda suni döllenme . Bu yüzden de kendimizi izole olmuş ve bu konuyu kimselerle konuşamayacağımıza inanıyorduk. Tabii bu arada sanki çocuk bizden değil yapay bebek olacak gibi hissediyorduk. Ta ki arkadaşlarımızdan, ikizleri Anja ve Karla’nın ve daha nice çocukların, bu yolla doğduğunu duyuncaya kadar. Onlar bize Prof. Feichtinger’in Wunschbaby-zentrum (Tüp bebek Merkezi) da düzenlediği bilgilendirme akşamını tavsiye ettiler.

Sebastian, 26.03. da doğdu.